గుర్రాలు

Kadha-Saranga-2-300x268

LR SWamy

  ఎల్.ఆర్. స్వామి కేరళలో పుట్టారు. ఉద్యోగరీత్య విశాఖ వచ్చి స్థిరపడ్డారు. మాతృభాష మలయాళం అయినప్పటికీ తెలుగు మీద మక్కువతో ఆ భాషను నేర్చుకుని రచనలు చేస్తున్నారు. అనువాదకులుగా, కథారచయితలుగా తనదైన ముద్ర కనబరిచారు. ఇప్పటిదాక ఐదు కథాసంపుటాలు ప్రచురించారు. మలయాళం నుంచి తెలుగులోకి తొమ్మిది పుస్తకాలను అనువదించారు. అంతేకాదు ఇక్కడి నుంచి కూడా తొమ్మిది పుస్తకాలను మలయాళం లోకి అనువాదం చేశారు. మలయాళంలోకి అనువాదం చేసిన వాటిలో గురజాడ, శ్రీశ్రీ, శివారెడ్డి, డా.ఎన్ గోపి, కేతువిశ్వనాథరెడ్డి మొదలైన వారి రచనలు ఉన్నాయి. మరోవైపు తమిళం నుంచి తెలుగులోకి ఒక పుస్తకాన్ని అనువదించారు. ఇటీవలే ఆయన సరికొత్త కథల పుస్తకం కథాకాశం విడుదలైంది. ఇది పాలపిట్ట పబ్లికేషన్స్ వారు వేశారు. అధ్యయంతోనే మంచి కథ రాయడం సాధ్యమంటారు ఎల్ ఆర్ స్వామి. – వేంపల్లె షరీఫ్ 

గుర్రాలు పరిగెడుతున్నాయి. మెడ తిప్పకుండా, అట్టూ ఇట్టూ చూడకుండా, పక్క ట్రాకులో పరిగెత్తే గురాలను పట్టించుకోకుండా పరిగెడుతోంది ప్రతి గుర్రం. తన లక్ష్యం చేరటమే  జీవిత పరమావధిగా తన ట్రాకులోనే పరిగెడుతోంది.గుర్రాలను పోషించేవారు, గుర్రాలమీద డబ్బు పెట్టుబడిగా పెట్టినవారు దూరదర్శిని ద్వారా తమ గుర్రాలను వీక్షిస్తూ,అవి ముందుకు దూకుతే ఆనందంతో కేరింతలు కొడుతూ, ఈల వేస్తూ, గెంతుతూ ప్రోత్సాహం అందిస్తున్నారు. ఒకటే గోల!

ఆ గోల భరించలేక పోయాను. చిననాటినుండి అలవాటైనదే ఆ గోల. ఆ గోలలోనే కళ్ళు తెరిచాను, పెరిగాను, బ్రతిగాను. కానీ, ఈ మధ్యఎందుకో ఆ గోల అసహ్యంగా అనిపిస్తోంది, భరించలేక పోతున్నాను .

మంచం మీద లేచి కూర్చున్నాను, మెల్లగా మంచం అంచుకు జరిగి అక్కడ ఉంచిన చేతికర్ర అందుకున్నాను. చేతికర్ర సహాయంతో బలవంతంగా లేచి నిలబడ్డానికి ప్రయత్నించాను. మోకాళ్ళు వణికాయి. అయినా, శక్తి కూడపెట్టుకుని, నీరు దిగిన పాదాలు ఈడ్చుకుండూ ముందుకు సాగి, రేస్కోర్సు వైపువున్న కిటికీ గట్టిగా మూసివేశాను.

గోల కొద్దిగా తగ్గినటు అనిపించింది. కొంత హాయిగా తోచింది.

కిటికీ బిగించి గదిలో కుదించుకుపోవటం నాకు ఇష్టంఉండదు. బాహ్యప్రపంచపు వెలుగు తగలనివాడు బ్రతికేవున్నా శవమేనని నా అభిప్రాయం. అయినా ఎందుకో నేటి పరుగు పందెం చూడలేకపోతున్నాను.  ఇతరులను – వాళ్ళు బంధువులైనా మిత్రులైనా సరే – ఓడించడంకోసం పరుగెత్తటం, అన్యాయంగానైనా ఓడించాలనే తపన పెంచుకోవటం, గెలిచిన పిదప ఓడిపోయినవాడ్ని కించపరిచటం, అందువల్ల గొడవలు తలయెత్తటం – ఇవి చూస్తున్నప్పుడు ఏదో కంగారు, తల తిరుగుతున్నటు, నాలుక ఎండిపోతున్నటు, ఒక చుక్క నీరు తాగుతే బాగుండు. మంచం వద్ద ఉన్న నీళ్ళ కూజా అందుకున్నాను. కూజా ఖాళీగా ఉంది!

నీరు నిండిన పాదాలు ఈడ్చుకుంటూ ముందుకి సాగాను. ఫ్రీడ్జ్ వద్దకు చేరి  తలుపు తీసాను. అది ఎప్పుడో తుదిశ్వాస విడిచేసింది కదా! ఆ మాట గుర్తురాని నా మతిమరుపుని మనసులో తిట్టుకున్నాను. అవును మరీ! ఈ మద్య ఏది గుర్తుండటం లేదు.

నా యవ్వనంలో నా చేతులతో తెచ్చుకున్న ఫ్రీడ్జ్కు కూడా నాతోపాటు ముసలితనం రాదూ…నాలా జబ్బు చేయదూ! డాక్టరులాంటి మెకానికుల అవసరం రాదూ…! ఇంకా ఊపిరి పీల్చే నన్నే పట్టించుకోని అయినవాళ్ళు నా ఫ్రీడ్జ్ గురించేం పట్టించుకుంటారు…?

గట్టిగా నిట్టూర్చాను. కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటూ మళ్ళీ మంచంవద్దకి వస్తుంటే రోడ్డు కనబడింది.

ఒక ఇరుకైన రేస్కోర్సులా ఉంది రోడ్డు. చాలా రద్దీగా ఉంది. నియమ నిబంధనలు పాటించకుండా పరిగెడుతున్నాయి గుర్రాలు. రంగురంగుల గుర్రాలు…తమ గురించి మాత్రమే పట్టించుకునే గుర్రాలు…రంగురంగుల బొట్టుల మచ్చలతో కూడిన గుర్రాలు…నుదుటిమీద నామాలువుండే గుర్రాలు…మేడకి ఇరువైపుల వేలాడే జూలుతో కూడిన గుర్రాలు…వీపు మీద బరువు మోసే పిల్ల గుర్రాలు…

గొంతు తడియారిపోయింది. తల తిరుగుతున్నటు, మైకం లోకి జారిపోతున్నట్టు…

ఈ మధ్య తరచూ ఇలా జరుగుతోంది. డాక్టరుని కలవాలని అనుకుంటాను. కానీ తెసుకెళ్ళేవారెవ్వరు?

డాక్టరు వద్దకు వెళ్లాలంటే అబ్బాయి అరుస్తాడు. వారం రోజులక్రితం అదే జరిగింది.

”నీకు ఇప్పుడు డాక్టరు కావలసి వచ్చాడా…?” అబ్బాయి కేకలు వేసాడు.”ఒంటిలో బాగోలేకపోతే కళ్ళు మూసుకొని పడుకో.ఒంటిలో బాగుంటే మాత్రం నువ్వు చేసేదేముంది?”

నిజమే! నేను చేసేదేముంది…తిని పడుకోవటం తప్ప…!

”అది కాదురా —-” అయినా ఏదో చెప్పబోయాను.

”నువ్వు ఏమి చెప్పక, నోరు మూస్కోని పడుకో. నిన్ను,నేను డాక్టర్ల చూటూ తిప్పలేను.ఆ ఖర్చు కూడా నేను భరించలేను. ఇప్పటి నీ ఖర్చులే తట్టుకోలేకపోతున్నా.”

ఏం చెప్పగలను! నేనేమైనా పరిగెత్తే గుర్రమా…పరిగెత్తే గుర్రాలకైతే, ఒంటిలో ఏ మాత్రం బాగోలేకపోయినా డాక్టర్లను తీసుకొస్తారు. వైద్య పరీక్షలు చేయిస్తారు. అవసరం ఉన్నా లేకపోయినా బలం మాత్రలు ఇప్పిస్తారు. వాటిమీద ఖర్చు చేస్తే లాభం రావచ్చు. ఆదాయం తేలేని గుర్రాలకోసం, ముసలి గుర్రాల కోసం ఖర్చు చేస్తే ప్రయోజనం ఏమిటీ! వాటికి పెట్టె గుగ్గిళ్లూ నీరు కూడా దండుగని అనుకుంటూ వుంటే వైద్యం చేయించటం కూడానా…తుపాకీలోని ఒక తూటా ఖర్చు చేస్తే గుగ్గిళ్లూ,  నీరు కూడా మిగులు కదా!

తుపాకి గుర్తుకు రాగానే నా దృష్టి గోడ మీదకి మళ్ళింది.  ఉంది!  తుపాకి ఇంకా అక్కడే ఉంది!  నైస్సాం నాటి తుపాకి అది.  ఆ తుపాకిని పురావస్తుశాఖావారికి అప్పగించాలని గొడవ పెడుతున్నాడు అబ్బాయి.  ఒకటి రెండు సార్లు కలయబడి లాగేసుకోబోయాడు కూడా.  నేను వదులుతానా…!

గోడకి దగ్గరగా జరిగి తుపాకిని ఆప్యాయంగా తడిమాను.  నా తుపాకి!  నాకు ప్రియమైన తుపాకి!   నాకు తిండిపెట్టి బ్రతుకునిచ్చిన తుపాకి!   ఆ తుపాకితో ఎన్నెన్ని ముసలిగుర్రాల బాధను తుడిచేయలేదు!  ఒక తూటా సరిపోయేది.  గురి తప్పేది కాదు!   కాని ఇప్పుడు…

తుపాకి చేతులోఉంది.   తూటా కూడా ఉంది.   అయినా, బాధలతో సతమతమయ్యే  ఎన్నో ప్రాణాలకు విముక్తి ప్రసాదించిన చేతులు సొంత బాధలను తొలిగించుకోలేక పోతున్నాయి .
అయినా మనిషీ,  గుర్రామూ ఒకటేనా?  ఏమో!  ఈ రోజుల్లో గుర్రానికి మనిషికి తేడా ఏముంది! పరుగు పందెం కోసమే పుట్టిన జీవులు!

డాక్టరుని కలవాలి.  కలిస్తే…

డాక్టరు మాత్రం ఏం చెబుతాడు కొత్తగా అప్పుడెప్పుడో చెప్పిన మాటలే మళ్ళీ చెబుతాడేమో…

‘’ఏం చెప్పను రావుగారు” డాక్టరు అప్పుడు అన్నాడు “అలా, అలా, గడుపుకోవటమే.  ఇంచుమించు పుచ్చిపోయిన చెట్టుకి మళ్ళీ చిగురు పుట్టించగలమా…?’’

‘’నిజమే డాక్టరుగారు. నా బాధ కూడా అదే.  పుచ్చిపోయిన శరీరంతో పని చేయని మనసుతో,  మత్తిమరుపుతో,  లక్ష్యం లేకుండా,  అయినవాళ్ళకు సమాజానికి బరువుగా ఇంకా బ్రతకటం ఎందుకు,డాక్టరుగారు?  తనవారికీ, సమాజానికీ ప్రయోజనం లేని బ్రతుకుకు ముగింపు పలుకుతే…?’’

‘’ఏం చేస్తాం రావుగారు? అయినా ఆయువు ఉన్నంత కాలం  బ్రతగాలి కదా.”

‘’అది అలనాటి మాట.  ఇప్పుడు చావు మనిషి చేతిలోనే ఉంది కదా. ఊపిరి పీలుస్తున్నాను  కనుక నేను బ్రతికే ఉన్నానని మీరంటున్నారు, కానీ నేనెప్పుడో చనిపోయాను డాక్టరుగారు.  నన్ను ఒక అంటురోగిలా,  కాళ్ళు విరిగిన కుర్చీలా, మా అబ్బాయి ఇక్కడ పడేసినప్పుడే నేను చనిపోయాను, సర్ .’’ నా కళ్లనుంచి జాలువారిన కన్నీరు రాతినేల మీద పడి చెదిరాయి. “ఇప్పుడు నాఆలోచన ఒకటే. ఎలా నిష్క్రమించటం?‘’

“తప్పు, రావుగారూ, తప్పు, అలా ఆలోచించకూడదు. ఆత్మహత్య నేరం, పాపం కూడానూ.”

“కావచ్చు కాని అది మా లాంటి ముసలి గుర్రాలకు వర్తించదేమో! అడుగు తీసి అడుగు వేయలేని మేం సామాజిక వనురులు మింగుతూ క్రియాత్మక సేవలు చేయక, బ్రతకటమే  మహాపాపం. అసలే అయినవారి అప్యాయతలకు దూరమై ఇంకా…”

“ఆప్యాయత,” డాక్టరు గట్టిగా నవ్వాడు. “అది వుత్త బూటకపు మాట రావుగారూ. అలనాటి మనుషులని నడిపించింది అది. ఇప్పుడు మనిషిని నడిపేది స్వప్రయోజనం. మీ బ్రతుకు మీది. ఎవ్వరూ వేరెవ్వరు గురించి బ్రతకటం లేదు. మీరు ఈ ఆలోచనకి రావాలి. లేకపోతే నేటి బ్రతుకు నరకమే. మొత్తం బ్రతుకు  గుర్రశాలలోనే గడిపారు మీరు. తమ పిల్లలు పట్టించుకోవటం లేదని అవి బాధ పడుతున్నాయా? ఈ రోజుల్లో మనిషి బ్రతుకు గుర్రాల బ్రతుకేనండి.’’

నేనేమీ అనలేదు మగత నిద్రలోకి జారిపోయాను.

ఏదో పెద్ద శబ్దం విని ఉలిక్కిపడి లేచాను. ఒళ్ళు చెమటతో తడిసి ఉంది. ఆస్బెస్టాస్  వేసిన ఇంటి పైకప్పునుంచి వేడి దిగుతోంది. మంచం వద్ద ఉన్న ఫాన్ స్విచ్ నొక్కాను. ఫాన్ తిరగలేదు.

బాగా దాహం వేసింది—ఆకలి కూడా –గది తలుపు వైపు చూశాను.

సాధారణంగా గది తలుపు కొద్దిగా తెరిచి అన్నమూ నీరూ లోపలకు నెట్టేస్తారు. గదిలోకి ఎవ్వరూ రారు.

ఆశగా మళ్ళీ చూశాను. లేదు, లేదు, అన్నమూ నీరూ లేదు!

బహుశా నేటి పరుగుల తొందరలో మరిచిపోయిఉంటారు! పరిగెత్తలేని గుర్రాలకు గుగ్గిళ్లూ నీరూ పెట్టకపోతే మాత్రం అడిగేదెవ్వరు?

నాలుక తడియారింది . కళ్ళు మళ్ళీ మూతలు పడ్డాయి.

మెలుకువ వచ్చినప్పుడు కొంత చల్లగా ఉన్నటు తోచింది.

టైం తెలుసుకోవాలని గోడ గడియారం వైపు చూశాను. గడియారంలోని ముళ్ళు కదలటం లేదు!

మెల్లగా కదలి కిటికీ రెక్కలు తీశాను.చల్లని గాలి ముఖాన్ని తాకింది.

పరిగెత్తి అలసిపోయిన సూర్యుని గుర్రాలు కక్కిన నురుగు, నెత్తురు పచ్చిమాన పడివుంది.

ఆ నాటి రేసు ముగిసినట్టుంది. గెలిచిన గుర్రాలు యాజమాన్యం వారి మన్నెనలు పొందినందువల్ల, వెలిగే ముఖాలతో తిరుగుతున్నాయి. గెలవని గుర్రాలు వేలాడే పాలిపోయిన ముఖాలతో, అక్కడక్కడ తచ్చాడుతున్నాయి. భవిష్యత్తులోని పరుగుల పందెం గురించి తెలియని పసిగుర్రాలు గంతులు వేసి ఆడుకుంటున్నాయి. ముసలి గుర్రాల బ్రతుకుకి స్వస్తి పలకటానికి, తుపాకి సిద్దం చేసుకుంటున్నాడు గుర్రాల ప్రదర్శనకి బాధ్యత వహించేవాడు.

అప్రయత్నంగా నా చేతులు గోడ మీద ఉన్న తుపాకి  మీదకి వెళ్లింది. తుపాకి తీసి ఒడిలో పెట్టుకుని దాన్ని ఆప్యాయంగా తడిమాను. ట్రిగర్ నొక్కి చూశాను,పని చేస్తోంది! ఈ తుపాకిని లాగేసుకోవటానికి ఎంత ప్రయత్నం చేశాడు అబ్బాయి! నేను దీన్ని వదులుతానా!

మరోసారి తలుపు వైపు చూశాను…అన్నమూ నీరు కనబడలేదు. తుపాకిని ఒడిలో పెట్టుకొని కూర్చున్నాను.

మెల్లగా తలుపు తెరిచినటైంది. పిల్లిలా అడుగులు వేసి లోపలకు వచ్చాడు అబ్బాయి. నా వద్దకి వచ్చి తుపాకి మీద చేయి వేసాడుతుపాకి లాగేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేశాడు. నేను వదులుతానా, కలియబడ్డాను. తుపాకి పేలింది.

ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాను. అబ్బాయి కనబడలేదు. గది తలుపు వేసే ఉంది! గదినిండా వెన్నెల! ప్రపంచమంతా ప్రశాంతంగా ఉంది. రేపటి పరుగు కోసం తయారయ్యే  గుర్రాలు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాయి. ముసలి గుర్రాలు, నాలా మగత నిద్రలోనుంచి లేచి మూలుగుతున్నాయి. ప్రాణవిముక్తి కలిగించే తూటా కోసం ఎదురు చూస్తున్నాయి.

ఆశగా తలుపు వైపు చూశాను. తలుపు తెరిచినట్టు లేదు.

రేస్కోర్స్  చూస్తూ కూర్చున్నాను. రేస్కోర్స్ లో తుపాకి పేలిన శబ్దం. గుర్రాల రోదనలు.

నా చేతులు అప్రయత్నంగానే తుపాకి అందుకుంది  ట్రిగర్ నొక్కాను. తుపాకి పేలలేదు. అప్పుడు గుర్తువచ్చింది, అబ్బాయి తుపాకీలోని తూటా తీసి పారేశాడనేది!

విసుగుగా తుపాకిని విసిరిపారేశాను . మంచం మీద వాలి ఒకవైపు తిరిగి పడుకున్నాను. అప్పుడు కనబడింది,గో డ మీద మా మనవుడు ఫోటో.  వాడు నన్ను చూసి ఆప్యాయంగా నవ్వుతున్నాడు! వాడి ఆ నవ్వుని కాపాడాలి! వాడినైనా ఈ రేస్కోర్సుకు దూరంగా ఉంచాలి!

అవును! నా పని ఇంకా ఉంది.

 

 Front Image: Mahy Bezawada 
Download PDF

4 Comments

  • కథలో అంతస్సూన్త్రంగా కదలిక వున్నా ,మొత్తం ఒకే ప్లేన్ లో నడవడం బాగాలేదు

  • “ఆప్యాయత,” డాక్టరు గట్టిగా నవ్వాడు. “అది వుత్త బూటకపు మాట రావుగారూ. అలనాటి మనుషులని నడిపించింది అది. ఇప్పుడు మనిషిని నడిపేది స్వప్రయోజనం. మీ బ్రతుకు మీది. ఎవ్వరూ వేరెవ్వరు గురించి బ్రతకటం లేదు. మీరు ఈ ఆలోచనకి రావాలి. లేకపోతే నేటి బ్రతుకు నరకమే. మొత్తం బ్రతుకు గుర్రశాలలోనే గడిపారు మీరు. తమ పిల్లలు పట్టించుకోవటం లేదని అవి బాధ పడుతున్నాయా? ఈ రోజుల్లో మనిషి బ్రతుకు గుర్రాల బ్రతుకేనండి.’’

    గుర్రం కన్నా వేగంగా పరుగెత్తాలసిన కాలం ఇది! ఎవరి గమ్యం వారిది!

  • jagaddhatri says:

    కథ ప్రతీకాత్మకంగా ఉంది …. శైలి బాగుంది … ఆర్ద్రంగా ఉంది హృది చెమ్రించినది … మంచి కథ స్వామి గారూ ….ప్రేమతో …జగతి

  • లలిత says:

    హృదయం చలించింది. చివరికి తుపాకి పేలుతుందని ఊహిస్తూ వచ్చాను . మంచి ముగింపుతో కొంత ఉపశమనం

ఒక వ్యాఖ్యను

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)